خوش آمدید

جستجو

تبلیغات





تاریخ تلویزیون و چگونگی ورود آن به ایران

      هنگامی که تلویزیون به ایران آمده بود، روزگار زیادی از اختراع آن در غرب و اروپا گذشته بود و اگر سال ۱۳۳۵ را سالروز ورود تلویزیون به خانه‌های مردم ایران قلمداد کنیم، تا زمانی که یک فیزیکدان آلمانی به نام دکتر «می» راز به حرکت درآمدن تصویر را در یک قاب شیشه‌ای در سال ۱۸۷۳میلادی کشف کرده بود، ۸۳ سال فاصله داشت. به زبانی دیگر، باید گفت که تلویزیون حدود ۸۰ سال بعد از اختراعش به کشورمان آمد. بااین حال ما استقبال چندانی از این پدیده قرن هجدهم و نوزدهم نکردیم و بعضا تا آنجا که توان داشتیم،‌ آن را یک پدیده استعماری، خرافی و خلاف اخلاق دانستیم به‌ویژه آن‌که این بحث در اذهان عمومی بود که تلویزیون ابزار حکومت است و از این رو به مقابله با آن پرداختیم، اما سرانجام مثل همه پدیده‌های دو قرن اخیر آن را قبول و از آن استفاده کردیم.
       تلویزیون چه بود؟
    واژه تلویزیون از کلمه یونانی tele به معنای دور و کلمه لاتین visio یعنی بینایی گرفته شده است، بنابراین تلویزیون یعنی «دیدن از راه دور».
    مشکل اصلی در سیستم تلویزیون برای دانشمندان تبدیل نور منعکس‌شده از اشیا به امواج الکتریکی بود که برای این کار از سلول «فتوالکتریک» کمک گرفتند. محفظه‌ای مانند روزنه عدسی دوربین عکاسی در هر لحظه یک نور حاصل از موقعیت شی را به سلول فتوالکتریک می‌تاباند و تداوم این عمل می‌توانست تصویر متحرک و کاملی ارائه کند. این تکنیک را ابتدا «پل نیپکو»، مهندس آلمانی در سال ۱۸۸۴ کشف کرد.
      نخستین تلویزیون‌های جهان
    نخستین تصاویر تلویزیونی توسط جان لوگی برد، مهندس اسکاتلندی در سال ۱۹۲۶ نمایش داده شد. وی موفق شد نخستین تلویزیون رنگی را در سال ۱۹۲۸ بسازد، اما ۲۵ سال طول کشید تا این تلویزیون به بازار راه یابد.
    نخستین سیستم رنگی مورد استفاده در آمریکا NTSC نام داشت و بعدها سیستم دیگری در آلمان به نام PAL نیز ایجاد شد. در کشور فرانسه، ایران و در کشورهای اروپای شرقی سیستم SECAM مورد استفاده قرار گرفت. البته در حال حاضر سیستم تلویزیون ایران به PAL تبدیل شده است.
    با این حال دکتر نجفی سولاری در کتاب موسوم  به تاریخ تلویزیون و فناوری‌های آن، زمان انتقال تصویر از فاصله دور در قرن نوزدهم را ابتدای ساخت نخستین تلویزیون‌های جهان می‌داندو یادآوری کرده که بعد از این روزگار، پژوهش‌های بسیاری در سطح جهان به‌ویژه ژاپن و روسیه روی این مسئله انجام شد.
    از سوی دیگر نویسنده کتاب «دایره‌المعارف مصور زمین» معتقد است که فکر ساخت وسیله‌ای به نام تلویزیون یک ایده بسیار قدیمی است و آغاز این فناوری مربوط به دورانی است که دکتر «می» درباره خواص مقاومت در مقابل عکس سلنیوم، به چیزهایی دست یافت و مدعی شد و ذات سلنیوم خاصیت تصویرهای نورانی را به نیروی الکترونیکی تبدیل می‌کند و پس از آن دانشمندان تلاش زیادی کردند تا صفحه موسوم به صفحه «نیپکو» را پدید آورند، صفحه‌ای که بعدها به صفحه اصلی یا به «لامپ تصویر» تلویزیون تبدیل و معروف شد. تکمیل کردن پی‌درپی مخترعان در این زمینه، منتهی به اختراع «ایکونوسکوپ» توسط یک دانشمند آمریکایی به نام «زوریکین» که اصالتا روسی بود، شد.
      تلویزیون‌سازان اولیه
    با این حال می‌توان گفت که تجربیات شخصی به نام الکساندر باین درباره تجزیه عکس و ترکیب دوباره آن در سال۱۸۴۳ هم نقطه‌عطفی در تکمیل اختراع تلویزیون بود که بعد از آن افراد دیگری نیز تلاش کردند قطعه‌ای به این وسیله بیفزایند و آن را تکمیل‌تر کنند. به‌طور مثال ساخت صفحه پانتوگراف توسط شخصی به نام «جوانی، کارلی» به تکمیل شدن تلویزیون در سال ۱۸۵۶ کمک زیادی کرد، گرچه او فقط با سیستم تلگراف یک پیام خطی روی یک کاغذ فرستاد و بدین سان هر کس چیزی به آن اضافه کرد تا آن‌که تلاش‌های جمعی از دانشمندان منجر به ساختن پدیده‌ای حیرت‌آور در قرن نوزدهم به نام تلویزیون شد و برای ارسال نخستین تصاویر متحرک از راه دور،‌ نخستین فرستنده تلویزیونی نیز در برج ایفل شهر پاریس و در سال ۱۹۳۷ میلادی نصب شد و بعد از آن نخستین برنامه زنده تلویزیونی در سال ۱۹۳۷ پخش برنامه مسابقات المپیک در آلمان هیتلری بود. پس از آن، جهان این پدیده را به راحتی پذیرفت و گرفتن هر نوع اطلاعات، اخبار،‌ آگاهی و دانش را از صفحه تلویزیون آغاز کرد و تلویزیون به عنوان ابزار آگاهی‌دهنده، جای بسیار وسیعی در بطن زندگی مردم دنیا باز کرد، تا جایی که دیگر اروپا به این نقطه رسید که زندگی بدون داشتن تلویزیون امکان‌پذیر نیست و این همان روزگاری بود که تلویزیون سلانه سلانه و با عبور از موانع بسیار توانست وارد زندگی مردم ایران شود.
       ورود تلویزیون به ایران
    مجله تماشا ارگان رسمی رادیو تلویزیون ملی ایران در سال‌های قبل از انقلاب در این زمینه نوشته است: در دهه ۳۰ هجری شمسی، وقتی دولت وقت سرگرم تدارک و طرح‌ریزی برای ایجاد تلویزیون بود، حبیب‌الله ثابت‌پاسال از بخش خصوصی پیش‌دستی کرد و پیشنهاد تاسیس یک ایستگاه فرستنده تلویزیونی را ارائه داد. از آنجا که پاسال از اعتماد دربار برخوردار بود، با پیشنهاد او موافقت شد و مجلس شورای ملی در تیر سال ۱۳۳۷، ماده‌ای با چهار تبصره مصوب کرد که به موجب آن اجازه داده می‌شد یک فرستنده تلویزیونی زیر پوشش وزارت پست و تلگراف و تلفن در تهران ایجاد شود.
    این فرستنده تا پنج سال از پرداخت مالیات معاف بود و همه برنامه‌های آن از مقررات اداره‌کل انتشارات پیروی می‌کرد. نخستین فرستنده تلویزیونی ایران ساعت پنج بعدازظهر جمعه یازدهم مهر ۱۳۳۷ نخستین برنامه خود را پخش کرد؛ این فرستنده که «تلویزیون ایران» نامیده می‌شد، ابتدا هر روز از شش بعدازظهر تا ۱۰ شب برنامه داشت.
    تلویزیون ایران به‌صورت خصوصی اداره می‌شد و متکی به درآمد خود از آگهی‌های تجاری و تبلیغاتی بود. این سازمان پس از یک‌سال فعالیت، برنامه‌های روزانه خود را در تهران به پنج ساعت افزایش داد و در سال ۱۳۴۰ فرستنده دیگری در آبادان و یک فرستنده تقویتی در اهواز تاسیس کرد.
    رونق کار تلویزیون ایران تصمیم حکومت را در تاسیس یک شبکه تلویزیونی سراسری قطعی‌تر کرد، بنابراین در سال ۱۳۴۳ یک گروه فرانسوی از سوی سازمان برنامه و بودجه مامور بررسی و طراحی یک مرکز تلویزیونی شد.
    سرانجام پس از تصویب طرح ایجاد «تلویزیون ملی ایران»، یک دستگاه کوچک به‌وجود آمد و با امکاناتی ساده پخش برنامه‌های آزمایشی را از سال ۱۳۴۵ آغاز کرد. امکانات فنی تلویزیون در آن زمان به یک استودیو، سه دوربین و دو دستگاه ضبط مغناطیسی محدود می‌شد و از آنجا که فرستنده تلویزیون ایران با سیستم ۵۲۵ خطی آمریکایی کار می‌کرد و سیستم تلویزیون ملی ۶۲۵ خطی اروپایی بود، تلویزیون ملی با نصب یک فرستنده دو کیلوواتی با سیستم ۵۲۵ خطی بر بالای ساختمان هتل هیلتون، امکان استفاده از این شبکه را برای همه دارندگان تلویزیون با سیستم‌های مختلف، امکان‌پذیر کرد.
      تولید تلویزیون در ایران
    چند سال بعد از آن‌که تلویزیون از طریق گیرنده‌های وارداتی آلمانی (زیمنس)، انگلیسی (بلر) و آمریکایی (شاب لورنس) وارد خانه‌های مردم شد، ایجاد و ساخت تلویزیون در ایران نیز به‌عنوان یک نیاز عمومی مطرح شد و مورد بحث قرار گرفت. شرکت‌های خارجی تولیدکننده تلویزیون یکی بعد از دیگری خطوط تولید و مونتاژ خود را در گوشه و کنار تهران و جاده کرج راه‌اندازی کردند و گیرنده‌های سیاه و سفید و سپس رنگی خود را با همان عناوین خارجی خود ساخته و روانه بازارهای ایران کردند و تلویزیون‌هایی با نام ارج، بلر، شاب‌لورنس، زیمنس و هیتاچی ژاپن کم‌کم بازار ایران را به تسخیر خود درآوردند، در حالی که کشورهای یادشده قطعات و مواد اولیه این تلویزیون‌ها را وارد کشورمان کرده و فقط به مونتاژ آنها در ایران می‌پرداختند.
    در حال حاضر نیز تولید تلویزیون در کشورمان توسط ۹ واحد صنعتی و تولیدی بزرگ در کشور انجام می‌شود، شرکت‌هایی چون سام‌الکتریک،‌ مادیران، پارس‌الکتریک، شهاب، صنایع گلدیران، صنایع الکترونیک سیرجان، شرکت جهان‌بین قشم (بلر سابق) و شرکت اسنوا در این بخش عمد‌ترین تولید را در زمینه تلویزیون به عهده دارند.
    از تازه‌ترین آمارهای تولید تلویزیون، اطلاعات چندانی در دسترس نیست، اما سازمان حمایت از مصرف‌کنندگان و تولیدکنندگان،‌ آماری از تولیدات تلویزیون سال ۱۳۸۸ توسط شرکت‌های یادشده را در سایت خبری خود آورده و خاطرنشان کرده است که در سال ۸۸ ظرفیت انواع تلویزیون در کشورمان چهار میلیون و ۲۵۰ هزار دستگاه بوده است که شرکت‌های سام‌الکتریک با تولید یک میلیون و ۹۳۹ هزار دستگاه،‌۴۲ درصد (بیشترین تولید) و شرکت جهان‌بین قشم (بلر) با تولید ۸۱۰ هزار و ۴۵۸ دستگاه به میزان دودرصد از تولیدات (کمترین تولید) را داشته‌اند.
    حسن فرازمند


    این مطلب تا کنون 12 بار بازدید شده است.
    منبع
    برچسب ها : تلویزیون ,فرستنده ,تولید ,سیستم ,نخستین ,تلویزیونی ,تلویزیون ایران ,فرستنده تلویزیونی ,سیستم تلویزیون ,نخستین فرستنده ,نخستین برنامه ,نخستین فرستنده تلویزیونی ,
    تاریخ تلویزیون و چگونگی ورود آن به ایران

تبلیغات


    محل نمایش تبلیغات شما

پربازدیدترین مطالب

آمار

تبلیغات

محل نمایش تبلیغات شما

تبلیغات

محل نمایش تبلیغات شما

آخرین کلمات جستجو شده

تگ های برتر